Olympische Spelen 2026: de eerlijke balans van Duitsland – bobsleegoud, skilauwte en wat blijft

Voordat we het over verwachtingen en structurele problemen hebben, kijken we naar de harde cijfers. Duitsland sloot de Olympische Winterspelen 2026 in Milaan-Cortina af met 26 medailles op plaats 5, achter Noorwegen (41 medailles, plaats 1), de VS (33), Nederland (plaats 3, 10 goud) en gastland Italië (plaats 4, 30 medailles).

Dat klinkt degelijk. En het is ook niet niets. Maar de doelstelling die vooraf werd gecommuniceerd, was top 3, en die werd duidelijk niet gehaald. Noorwegen domineerde de Spelen met 18 keer goud in een eigen klasse, Nederland was met zijn schaatsers bij goud nauwelijks te kloppen. Italië profiteerde als gastland. Maar dat Duitsland achter deze landen eindigt en tegelijk slechts nipt voor Frankrijk ligt (6 goud, 20 medailles), zegt genoeg.

De trend maakt het beeld nog duidelijker:

De daling van het totale aantal medailles van 31 naar 26 is vervelend, maar te overzien. De werkelijk relevante terugval zit in goud: van 14 (2018) naar 12 (2022) en 8 (2026). Dat zijn zes overwinningen minder dan in 2018 en het schetst een patroon dat vaak wijst op een gebrek aan dominantie op beslissende momenten. Duitsland heeft meer breedte dan het aantal medailles doet vermoeden, denk aan de 14 vierde plaatsen, maar in de finale, wanneer het erop aankomt, ontbreken de laatste procenten.

Chef de Mission Olaf Tabor vatte het treffend samen: trots op veel olympische debutanten, maar frustratie over kleine fouten en pech op beslissende momenten. Dat is de eerlijkste omschrijving van deze Spelen.

Per discipline ziet de medailleverdeling er als volgt uit:

19 van de 26 medailles. Zo'n 73 procent. De ijsbaan is niet zomaar een sterk punt van de Duitse wintersport, maar het fundament waarop het hele resultaat rust.

Dat is geen toeval. De DOSB had vóór de Spelen al duidelijk gemaakt dat bobsleeën, rodelen en skeleton de medaillegaranties en de basis voor het totaalresultaat waren. Die inschatting klopte, maar bracht tegelijk een risico met zich mee. Als je op één groep disciplines leunt en daar alles perfect loopt, ziet het totaal er goed uit. Komt er buiten de ijsbaan weinig bij, dan kantelt het beeld direct.

Wat maakt Duitsland zo sterk op de ijsbaan?

Ten eerste: infrastructuur en expertise. De ijsbaan in Altenberg is een van de weinige faciliteiten van wereldklasse in Europa en de trainingskwaliteit is er decennialang opgebouwd. Ten tweede: materiaalkunde. Bobsleeën en skeleton zijn disciplines waarin ingenieurswerk, aerodynamica en onderzoek naar glijmiddelen zich rechtstreeks vertalen in rondetijden. Duitse ingenieurstraditie gecombineerd met sportieve topkwaliteit. Ten derde: breedte aan atleten. Duitsland had in Cortina niet één, maar meerdere atleten van wereldklasse tegelijk aan de start. Dat werd spectaculair zichtbaar.

De hoogtepunten op de ijsbaan:

• Tweemansbob mannen (16–17 februari): Duitsland veegde het volledige podium schoon. Goud voor Johannes Lochner/Georg Fleischhauer, zilver voor Francesco Friedrich/Alexander Schüller, brons voor Adam Ammour/Alexander Schaller. Zo'n volledige sweep is historisch uitzonderlijk.
• Viermansbob mannen (22 februari): Opnieuw Duitsland op plaats 1 en 2. Lochner pakt zijn tweede goud van deze Spelen, terwijl Thorsten Margis zijn vijfde olympische bobgoud wint, een record. Dankzij zilver wordt Friedrich de meest gelauwerde piloot uit de olympische bobgeschiedenis.
• Tweemansbob vrouwen (21 februari): Laura Nolte en Deborah Levi winnen goud, Lisa Buckwitz en Neele Schuten zilver. Nolte had eerder al zilver in de monobob gepakt, op 0,04 seconde van goud.
• Rodelen: Julia Taubitz en Max Langenhan winnen allebei goud in de eenmansslee, plus goud in de teamrelay. Ervaren, dominant en zoals verwacht sterk.
• Skeleton: Dubbele podiumplaatsen in beide individuele wedstrijden: Axel Jungk (zilver) en Christopher Grotheer (brons) bij de mannen, Susanne Kreher (zilver) en Jacqueline Pfeifer (brons) bij de vrouwen. Daar kwamen zilver en brons in de teamestafette nog bij.

Alpineskiën is dé publiekssport van de Winterspelen. Afdaling, slalom, reuzenslalom: dit zijn de onderdelen waarbij een half land meeleeft. Juist daar is de Duitse balans mager.

Twee medailles, geen goud. Emma Aicher pakte zilver in de afdaling en zilver in de teamcombinatie, samen met Kira Weidle-Winkelmann. Dat was het. Geen podiumplaatsen bij de mannen, geen verdere medailles.

Waarom doet dat zo'n pijn? Door de vergelijking. Oostenrijk (5 keer goud, 18 medailles in totaal), Zwitserland (6 keer goud), Frankrijk en de VS waren allemaal veel nadrukkelijker aanwezig op het alpiene podium. Oostenrijk en Zwitserland beschikken simpelweg over diepere talentenpools, betere nationale structuren en een bredere selectie dan Duitsland in de klassieke alpiene disciplines.

Voor jou als skiër is dat relevant: de Duitse alpiene sterren van de komende jaren moeten zich nog laten zien. Emma Aicher is 22 jaar en bewijst dat het potentieel er is. Maar de stap van zilver naar goud, van één naar meerdere medaillekandidaten, is in het alpineskiën enorm groot.

Biatlon en langlaufen behoren in Duitsland tot de populairste wintersporten, zowel op tv als recreatief. Daardoor valt de magere medailleoogst extra op.

Biatlon: Eén medaille, en dan nog in een teamdiscipline. De gemengde estafette (4x6 km) pakte brons met Justus Strelow, Philipp Nawrath, Vanessa Voigt en Franziska Preuss. In de individuele wedstrijden was er geen podiumplaats. Franziska Preuss geldt als een van de sterkste biatletes ter wereld, maar ook zij pakte geen individuele medaille.

Langlaufen: Brons in de teamsprint voor vrouwen door Laura Gimmler en Coletta Rydzek. Meer niet. Noorwegen domineert deze discipline met een breedte en diepte waar geen enkel ander land structureel tegenop kan.

Schansspringen: Philipp Raimund op de normale schans was dé verrassing van het Duitse team. Niet verwacht, des te mooier. In de teamwedstrijd op de grote schans ontstond een dramatische situatie: één ronde werd wegens het weer afgebroken en Duitsland lag vlak voor een medaillepositie. De Duitse officials uitten publiekelijk kritiek op de beslissing. Die woede was begrijpelijk, maar het weer is uiteindelijk niet te sturen.

Freestyleskiën: Goud voor Daniela Maier in de skicross voor vrouwen: opnieuw een aangename verrassing en het bewijs dat de Duitse wintersportselectie potentieel heeft dat niet altijd in de schijnwerpers staat.

Wat blijft er over? Biatlon en langlaufen hoeven de directe vergelijking met Noorwegen niet uit de weg te gaan als het om trainingskwaliteit gaat. Maar de enorme talentendiepte van de Scandinavische landen en het cultureel verankerde enthousiasme voor duursport op sneeuw vormen een structureel voordeel dat Duitsland niet zomaar kan inhalen.

Ski-alpinisme maakte in 2026 zijn olympische debuut. Voor iedereen die skitochten maakt, is dat een moment die je niet onopgemerkt voorbij mag laten gaan.

De discipline behoort tot de snelst groeiende bergsporten. Wie zelf al eens met toerski's en stijgvellen de berg op is gestapt en daarna van de afdaling heeft genoten, kent het gevoel: het is uitdagender, bevredigender en in veel opzichten intenser dan klassiek skiën op de piste. Precies dat maakt ski-alpinisme aantrekkelijk voor de Olympische Spelen: het is fysiek zwaar, technisch veeleisend en visueel spectaculair.

Bij de eerste olympische wedstrijden waren Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland bijzonder sterk. Landen met een lange traditie in skitoeren en een uitgesproken wedstrijdcultuur in de bergsport. Duitsland was aanwezig, maar behaalde geen medaille tijdens deze eerste olympische editie.

Dat is geen schande. Ski-alpinisme als olympische discipline is nieuw, en het opbouwen van een nationaal systeem dat op wedstrijdniveau kan meekomen kost tijd. Wat telt: de sport is nu olympisch, de belangstelling groeit en Duitsland heeft tot de Spelen van 2030 de tijd om gericht talent te ontwikkelen.

Waarom dit voor jou relevant is: ski-alpinisme groeit momenteel sterk onder amateurs en recreatieve sporters. Skigebieden breiden hun toerroutes uit, fabrikanten ontwikkelen specifieke producten en cursussen worden populairder. De zichtbaarheid tijdens de Olympische Spelen zal die trend verder versnellen.

Olympische resultaten zijn meer dan medaillespiegel. Ze laten zien in welke disciplines een land sterk is, waar jong talent ontbreekt en welke sporten groeien of stagneren. Als actieve wintersporter kun je een paar concrete conclusies trekken uit de Duitse resultaten.

Alpineskiën blijft een aandachtspunt. De gouden tijden liggen ver achter ons. Emma Aicher laat zien dat er potentieel is, maar de breedte ontbreekt. Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk blijven de dominante landen in het alpineskiën. Als skiër op vakantie zie je bij de beste alpinwedstrijden dus nog altijd vooral deelnemers uit deze landen.

Het succes op de ijskanaalbaan is indrukwekkend, maar voor recreatieve wintersporters minder direct relevant. Bijna niemand boekt een cursus rodelen. Deze disciplines zijn eilanden van topsport: fascinerend om naar te kijken, maar geen activiteit voor je vrije tijd.

Biatlon groeit daarentegen als kijksport én recreatieve activiteit. In veel skigebieden kun je een kennismakingscursus biatlon boeken en de vraag neemt al jaren toe. Dat Duitsland brons behaalde op de mixed relay en namen als Franziska Preuss internationaal bekend zijn, geeft die trend extra vaart.

Ski-alpinisme: als je nog nooit een skitocht hebt gemaakt maar al van skiën houdt, is dit een goed moment om te beginnen. De olympische zichtbaarheid maakt de discipline aantrekkelijker en het aanbod van cursussen en begeleide tochten groeit.