Olympische Spelen 2026: de eerlijke balans van Duitsland – bobgoud, ski-dip en wat blijft

Voordat we het over verwachtingen en structurele problemen hebben, kijken we naar de kale cijfers. Duitsland sloot de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan-Cortina af met 26 medailles en een vijfde plaats – achter Noorwegen (41 medailles, plek 1), de VS (33), Nederland (plek 3, 10 keer goud) en gastland Italië (plek 4, 30 medailles).

Dat klinkt degelijk. En het is ook zeker niet niets. Maar de voor de Spelen gecommuniceerde doelstelling was een plek in de top 3 – en die werd duidelijk gemist. Noorwegen domineerde de Spelen met 18 keer goud in een eigen klasse, Nederland was met zijn langebaanschaatsers nauwelijks te verslaan als het om goud ging. Italië profiteerde als gastland. Maar dat Duitsland achter deze landen eindigt en tegelijk slechts nipt voor Frankrijk ligt (6 keer goud, 20 medailles), zegt genoeg.

Het beeld wordt nog duidelijker wanneer je naar de trend kijkt:

De daling van het totale aantal medailles van 31 naar 26 is vervelend, maar te overzien. De echt relevante terugval zit bij goud: van 14 (2018) naar 12 (2022) en 8 (2026). Dat zijn zes overwinningen minder dan in 2018 en het schetst een patroon dat vaak wijst op een gebrek aan dominantie op beslissende momenten. Duitsland is breder opgesteld dan het medailletotaal doet vermoeden (denk aan: 14 vierde plaatsen), maar in de finale, wanneer het erop aankomt, ontbreken de laatste procenten.

Chef de Mission Olaf Tabor vatte het treffend samen: trots op veel olympische debutanten, maar frustratie over kleine fouten en pech op beslissende momenten. Dat is de eerlijkste omschrijving van deze Spelen.

Per discipline ziet de medailleverdeling er als volgt uit:

19 van de 26 medailles. Zo’n 73 procent. De ijsbaan is niet zomaar een kracht van de Duitse wintersport, maar het fundament waarop het hele resultaat rust.

Dat is geen toeval. De DOSB had al voor de Spelen duidelijk gemaakt dat bobsleeën, rodelen en skeleton de garanties voor medailles en de basis voor het totaalresultaat zouden zijn. Die inschatting klopte, maar bracht tegelijk een risico mee. Als je inzet op één groep disciplines en daar alles perfect loopt, ziet het totaalaantal er goed uit. Komt er buiten de ijsbaan weinig bij, dan kantelt het beeld meteen.

Wat maakt Duitsland zo sterk op de ijsbaan?

Ten eerste: infrastructuur en expertise. De ijsbaan in Altenberg is een van de weinige faciliteiten van wereldklasse in Europa en de kwaliteit van de training is er decennialang opgebouwd. Ten tweede: materiaalwetenschap. Bobsleeën en skeleton zijn disciplines waarin ingenieurswerk, aerodynamica en onderzoek naar glijmiddelen zich rechtstreeks vertalen in rondetijden. Duitse ingenieurstraditie gekoppeld aan sportieve topkwaliteit. Ten derde: atletische breedte. Duitsland had in Cortina niet één, maar meerdere atleten van wereldklasse tegelijk aan de start, en dat was spectaculair zichtbaar.

De hoogtepunten op de ijsbaan:

• Tweemansbob mannen (16–17 februari): Duitsland bezette het hele podium. Goud voor Johannes Lochner/Georg Fleischhauer, zilver voor Francesco Friedrich/Alexander Schüller, brons voor Adam Ammour/Alexander Schaller. Een complete sweep als deze is historisch uitzonderlijk.
• Viermansbob mannen (22 februari): Opnieuw Duitsland op plaats 1 en 2. Lochner pakt zijn tweede goud van deze Spelen en Thorsten Margis wint zijn vijfde olympische bobgoud, een record. Met zilver wordt Friedrich de meest gelauwerde piloot in de olympische bobgeschiedenis.
• Tweemansbob vrouwen (21 februari): Laura Nolte en Deborah Levi pakken goud, Lisa Buckwitz en Neele Schuten zilver. Nolte had eerder al zilver gewonnen in de monobob, op 0,04 seconde van goud.
• Rodelen: Julia Taubitz en Max Langenhan wonnen allebei goud in de eenmansslee, plus goud in de teamrelay. Routineus, dominant en zoals verwacht sterk.
• Skeleton: Dubbele podiumplaatsen in beide individuele wedstrijden: Axel Jungk (zilver) en Christopher Grotheer (brons) bij de mannen, Susanne Kreher (zilver) en Jacqueline Pfeifer (brons) bij de vrouwen. Daar kwamen zilver en brons in de teamestafette bij.

Alpineskiën is dé publiekssport van de Winterspelen. Afdaling, slalom, reuzenslalom: dit zijn de onderdelen waarbij een halve natie meeleeft. En juist hier is de Duitse balans mager.

Twee medailles, geen goud. Emma Aicher won zilver op de afdaling en zilver in de teamcombinatie, samen met Kira Weidle-Winkelmann. Dat was het. Geen podiumplaatsen bij de mannen, geen verdere medaille.

Wat maakt dat zo pijnlijk? De vergelijking. Oostenrijk (5 keer goud, 18 medailles in totaal), Zwitserland (6 keer goud), Frankrijk en de Verenigde Staten waren allemaal veel nadrukkelijker aanwezig op het alpine podium. Oostenrijk en Zwitserland hebben simpelweg diepere talentpools, betere nationale structuren en een bredere selectie, iets wat Duitsland in de klassieke alpine disciplines mist.

Voor jou als skiër is dat relevant: de Duitse alpinesterren van de komende jaren moeten zich nog bewijzen. Emma Aicher is 22 jaar en laat zien dat het potentieel er is. Maar de weg van zilver naar goud, van één naar meerdere medaillekandidaten, is in het alpineskiën enorm lang.

Biatlon en langlaufen behoren in Duitsland tot de populairste wintersporten, zowel op tv als recreatief. Dat maakt de magere medailleoogst extra zichtbaar.

Biatlon: Eén medaille, en die kwam in een teamonderdeel. De gemengde estafette (4x6 km) pakte brons met Justus Strelow, Philipp Nawrath, Vanessa Voigt en Franziska Preuss. In de individuele wedstrijden was er geen podium. Franziska Preuss geldt als een van de sterkste biatletes ter wereld, maar toch zat er geen individueel eremetaal in.

Langlaufen: Brons in de teamsprint voor vrouwen dankzij Laura Gimmler en Coletta Rydzek. Meer niet. Noorwegen domineert deze discipline met een breedte en diepte waar geen enkel ander land structureel tegenop kan.

Schansspringen: Philipp Raimund op de normale schans was de verrassing van het Duitse team. Niet verwacht, des te mooier. In de teamwedstrijd op de grote schans ontstond een dramatische situatie: een ronde werd door het weer afgebroken en Duitsland stond vlak voor een medaillepositie. De Duitse officials uitten openlijk kritiek op die beslissing. De boosheid was begrijpelijk, maar het weer is uiteindelijk niet te sturen.

Freestyleskiën: Goud voor Daniela Maier in de skicross voor vrouwen, nog een aangename verrassing en het bewijs dat er in de Duitse wintersportselectie potentieel schuilt dat niet altijd in de schijnwerpers staat.

Wat blijft: Biatlon en langlaufen hoeven de directe vergelijking met Noorwegen niet te schuwen als het om trainingskwaliteit gaat. Maar de enorme diepte aan talent in de Scandinavische landen en het cultureel verankerde enthousiasme voor duursport op sneeuw vormen een structureel voordeel dat Duitsland niet zomaar kan inhalen.

Ski-alpinisme maakte in 2026 zijn olympische debuut. Voor iedereen die skitochten maakt, is dat een moment dat niet onopgemerkt mag blijven.

De discipline behoort tot de snelst groeiende bergsporten. Wie zelf ooit met toerski's en stijgvellen de berg op is gestapt en daarna van de afdaling heeft genoten, kent het gevoel: het is veeleisender, bevredigender en op veel vlakken intenser dan klassiek pisteskiën. Juist dat maakt ski-alpinisme aantrekkelijk voor de Olympische Spelen: het is fysiek zwaar, technisch uitdagend en visueel spectaculair.

Tijdens de eerste olympische wedstrijden bleken Oostenrijk, Frankrijk en Zwitserland bijzonder sterk. Landen met een lange traditie in skitochten en een uitgesproken wedstrijdcultuur in de bergsport. Duitsland was aanwezig, maar behaalde geen medaille tijdens deze eerste olympische editie.

Dat is geen schande. Ski-alpinisme als olympische discipline is nieuw en het opbouwen van een nationale structuur die competitief kan meedoen kost tijd. Wat telt: de sport is nu olympisch, de belangstelling groeit en Duitsland heeft tot de Spelen van 2030 de tijd om gericht talent te ontwikkelen.

Waarom dit voor jou relevant is: ski-alpinisme groeit momenteel sterk bij recreatieve en amateursporters. Skigebieden breiden hun toerroutes uit, merken ontwikkelen specifieke producten en cursussen worden populairder. De zichtbaarheid via de Olympische Spelen zal deze trend verder versnellen.

Olympische resultaten zijn meer dan medaillespiegel. Ze laten zien in welke disciplines een land sterk is, waar talent ontbreekt en welke sporten groeien of stagneren. Als actieve wintersporter kun je uit de Duitse resultaten een aantal concrete conclusies trekken.

Alpineskiën blijft een aandachtspunt. De gouden jaren liggen ver achter ons. Emma Aicher laat zien dat er potentie is, maar de breedte ontbreekt. Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk blijven de dominante landen in het alpineskiën. Als skiër op wintersport zul je de beste alpiene races dan ook nog steeds zien met deelnemers uit deze landen.

Het succes in de ijskanaalsporten is indrukwekkend, maar voor recreatieve wintersporters minder direct relevant. Bijna niemand boekt een cursus rodelen op een wedstrijdbaan. Deze disciplines zijn eilanden van topsport: fascinerend om naar te kijken, maar geen activiteit voor in je vrije tijd.

Biatlon groeit daarentegen als kijksport én recreatieve activiteit. In veel skigebieden kun je een kennismakingscursus biatlon boeken en de vraag neemt al jaren toe. Dat Duitsland brons pakte in de mixed relay en namen als Franziska Preuss internationaal bekend zijn, geeft deze trend extra vaart.

Ski-alpinisme: als je nog nooit een skitocht hebt gemaakt maar al van skiën houdt, is dit een goed moment om te beginnen. De olympische zichtbaarheid maakt de discipline aantrekkelijker en het aanbod aan cursussen en begeleide tochten groeit.